ارتباط موثر و موفقیت 1

تاریخ: 1394/08/05 10:31



امروزه ما در دنیایی زندگی می كنیم كه ناگزیر از ارتباط و برخورد با دیگران هستیم آنچه مسلم است كه هیچ كس قادر نیست بدون كمك و مساعدت و ارتباط با دیگران، نیازهای معمولی خود را برطرف سازد. حال سئوالی كه اینجا مطرح می شود این است كه چگونه باید با دیگران ارتباط برقرار كنیم و جهت افزایش این ارتباط چه كارهایی باید انجام دهیم یا اینكه چه كارهایی نباید انجام دهیم. 
در معاشرت باید با روی گشاده و نرمی و مهربانی با همه رفتار نمود و تندخویی با هركس كه باشد       بد است اگر خود را در سطح دیگران قرار دهیم و از زبان آنها برای انتقال نقطه نظرهای خود استفاده كنیم، اغلب به نتیجه دلخواه می رسیم و با دیگران در سطح خود آنها ظاهر شدن همان برقراری ارتباط موثر می باشد .بعضی ها گمان می كنند كه ارتباط فقط شامل حرف زدن، نوشتن و یا بحث كردن است، اینها از عناصر مهم ارتباطی هستند ولی در واقع ارتباط را رفتاری می گوییم كه پیامی در خود دارد كه توسط طرف مقابل ما درك می شود، خواه شفاهی باشد یا غیر شفاهی، آگاهانه یا نا آگاهانه، عمدی و یا غیر عمدی و ... ولی اگر ادراك شود، جنبه پیام ارتباطی پیدا می كند و همین عدم درك پیام رابطه را مختل، و نارسا می سازد. ارتباطات عامل و منشا بسیاری از شادیها و غصه ها و رنجها ی زندگی است، زندگی شاد، زندگی سرشار از دوستی است. روشن است كه با افراد متفاوت، رفتارهای متفاوتی خواهیم داشت تاكید بر خصوصیات مشترك ارتباط را موثر می كند، ما انسانها با یكدیگر مشتركات فراوان داریم، با كمی تمرین می توان خود را همراه دیگران بیابیم و با آنها دوست و هم رای شویم.


●  شیوه های افزایش ارتباط خود با دیگران :

۱) صریح وصادق بودن:
سعی كنیم در روابط خود با دیگران صریح و صادق باشیم، در گفته های خود صریح و صمیمی باشیم و از هر نوع ابهامی اجتناب كنیم، چون اگر منظور خود را با صراحت بیان نكنیم طرف مقابل ما به اشتباه    می افتد و به حدس و گمان متوسل می شود و از واقعیت دور می گردد.


۲) احساسات خود را بیان كردن:
با احساس خود روراست باشیم، سعی كنیم مشكلات زندگی و احساساتی كه داریم، با همسر و شریك و با طرف مقابل خود در میان بگذاریم .حتی اگر گمان كنیم كه باعث ناراحتی آنها میشود اگر می خواهیم با طرف مقابل خود ارتباطی معقول و منطقی بر پایه تفاهم داشته باشیم، بهترین روش روراست بودن است و احساس خود را با وی در میان گذاشتن است. اگر مشكلی را حل نشده باقی بگذاریم و یا موضوعی را كه مداخله وگفتگو در باره آن الزامی است به میان نكشیم، مثل این است كه دمل چركین و دردناكی را سرجایش گذاشته و به حال خود رها كرده باشیم .


۳) زمینه مشترك و نكات مشابه را یافتن :
درجست و جوی زمینه های مشترك باشیم، سعی كنیم در ارتباطمان بیشتر ا نكات مشترك و مشابه را بیابیم. اهداف و نیازها و نگرانیها را از نظر او نگاه كنیم و برای اینكه شرایط طرف مقابل را درك كنیم باید امور او را از دید و نظر او ببینیم و با پرس و جو، از اموری كه نگرانی او باعث شده، متوجه گردیم، همین نكات مشترك زمینه های مساعدی هستند كه شالوده همدلی و وحدت وتفاهم را برروی آن     می توان بنا كرد، عبارتی مثل : (( من و تو هر دو همین را می خواهیم )) را می توان بیان نمود. 

۴) همدلی و همدردی كردن:
سعی كنیم با شخص احساس مشترك داشته باشیم. شادی و غم او را شادی و غم خود به حساب آوریم و موقعی كه او احساس غم می كند ما نیز با او همدرد و هم غم شویم و بالعكس مساعی ما این باشد كه با سیستم حسی فرد ارتباط برقرار كنیم.


۵) شنونده خوبی بودن:
شنونده خوبی باشیم وگوش كردن را یاد بگیریم .گوش كردن به سخن وكلام دیگری موجب می شود تا او در نهایت آرامش خیال، به طور واقع، منویات قلبی و احساسات خود را با ما در میان بگذارد و برایمان احترام قائل شود و آماده شنیدن نظرات ما شود.


۶) سیستم روحی افراد را شناختن و تقلید از آنها:
برای این كار باید به دقت به افراد چشم بدوزیم و به سخنان آنها به دقت گوش فرا دهیم و ببینیم غالبا" از چه نوع كلماتی استفاده می كنند آنگاه با استفاده از همان نوع كلمات، تقلید از لحن صدا، حالات و حركات چشم ها به گونه ای با آنها نحوه فكر و عملكرد ذهنی شان مطابق باشد. .